Po wojnie osiadła na stałe w Krakowie. Była jednym z organizatorów spółdzielni Cepelia, w której pracowała 30 lat. Była zatrudniona również w Wytwórni Tkanin Artystycznych „Wanda” oraz w pracowni lalek i strojów regionalnych Spółdzielni „Współpraca”. Wykonywała także kwiaty z bibuły i tkała gobeliny. Uczęszczała na kurs koronek klockowych prowadzonym przez Zofię Dunajczan w Krakowskim Domu Kultury, a po jej śmierci w 1985 roku objęła prowadzenie zajęć. Pracowała jako instruktorka aż do 2009 roku, kształcąc kilka pokoleń koronczarek. W 2015 roku przekazała młodszym koronczarkom swoje wyroby i wzory, prosząc o kontynuowanie tradycji.
W swoich pracach używała wyciszonych, naturalnych kolorów. Dodatkowe barwy wprowadzała w bardzo oszczędny sposób w celu podkreślenia kształtu. Jej wyroby cechuje lekkość i dokładność oraz wysoki poziom wykonania.
Historię jej życia opowiada film dokumentalny z 2014 roku pt. Recepta... na długie życie w reżyserii Inki Boguckiej.
Przypisy
Linki zewnętrzne Portal Paměť národa Archiwum Historii Mówionej
Kategoria:Koronkarze Kategoria:Krakowskie tradycje Kategoria:Polscy stulatkowie Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 2017