W 1880 został wybrany po raz pierwszy do parlamentu Rumelii Wschodniej, wkrótce obejmując stanowisko dyrektora finansów tego obszaru autonomicznego.

Po zjednoczeniu Księstwa Bułgarii z Rumelią internowany wraz z żoną przez władze osmańskie. W 1886 wrócił do Płowdiwu, gdzie został aresztowany pod zarzutem udziału w zamachu stanu. Wyjeżdża do Odessy, a stamtąd do Stambułu, skąd wrócił do Płowdiwu w 1888. Pracował wtedy w zawodzie adwokata, udzielając się także jako publicysta i tłumacz literatury rosyjskiej (w tym czasie przetłumaczył na język bułgarski Wojnę i pokój Lwa Tołstoja). W latach 90. wspólnie ze swoim szwagrem Stefanem Bobczewem zakładał dwa czasopisma - Юридически преглед (Przegląd Prawniczy) i Българска сбирка (Bułgarska kolekcja). thumb|left|240px|Michaił Madżarow (stoi drugi z lewej) ze Stefanem Bobczewem w monasterze rilskim (1897) Po upadku rządu Stefana Stambołowa, Madżarow stał się jednym z wiodących polityków Partii Narodowej. W 1894 po raz pierwszy objął stanowisko ministerialne stając na czele resortu budownictwa publicznego, dróg i komunikacji w rządzie Konstantina Stoiłowa.