Historia Przekonanie o istnieniu rozległego kontynentu na południu kuli ziemskiej istniało od czasów starożytnych, kiedy Arystoteles (384–322 p.n.e.) postulował istnienie lądu na południu dla „zrównoważenia” mas lądu Europy, Azji i Afryki na półkuli północnej. Północny region polarny nazwał „Arktos” (gr. Άρκτος, co oznacza „niedźwiedź” i jest nawiązaniem do dobrze znanego na półkuli północnej gwiazdozbioru Wielkiej Niedźwiedzicy), a hipotetyczny południowy region polarny – „Antarktos” (gr. ἀνταρκτικός) – anty-arktos. Inni greccy filozofowie Eratostenes (276–194 p.n.e.), Seleukos z Seleucji (II w. p.n.e.), Hipparchos z Nikei (ok. 190–120 p.n.e.) i Strabon (ok. 63 p.n.e. – 24 n.e.) twierdzili, że Ocean Indyjski jest otoczony lądem.
Ptolemeusz (ok. 100–168), bazując na obliczeniach Posejdoniosa z Rodos (ok. 140/130–50 p.n.e.), według których glob ziemski był o 25% mniejszy niż w rzeczywistości, wydedukował obecność dużych mas lądu na południe od Oceanu Indyjskiego. Hipotetyczny kontynent nazwał Terra Incognita (pol. „nieznany ląd”).