Ten alians przyczynił się do powstanie nowej alternatywy dla wyborców prawicy oraz centrum; podczas wyborów parlamentarnych w 1973 ważną rolę odegrała telewizja. Nowa partia ze swoim przywódcą, bardzo dobrze dopasowała się do tego nowego oraz potężnego medium.
Partia Andersa Langego zdobyła 5,0% głosów oraz 4 mandaty poselskie. Z okręgu Oslo został wybrany Lange. Jednym z wybranych był Erik Gjems-Onstad, który został wydalony z partii oraz który został sławnym działaczem antyimigracyjnym.
Kiedy Lange odszedł rok później, jego miejsce w parlamencie zastąpił Carl I. Hagen, który był 1. zastępcą na liście partyjnej, jednakże wtedy był reprezentantem partii reformatorskiej. Objął stanowisko nie będąc w partii, jednakże rok później w 1975 obie partie pojednały się, a w 1977 partia została formalnie przemianowana na Fremskristtspartiet. Natomiast na tymczasowego przywódce partii, został wybrany jeden z jego bliskich współpracownik Eivind Eckbo.
Przypisy