W 1903 stanął na czele resortu sprawiedliwości, a w latach 1904–1908 kierował resortem handlu i rolnictwa.
Po zabójstwie Dimityra Petkowa w 1907 próbował przejąć władzę nad Partią Narodowo-Liberalną, ale napotkał sprzeciw części działaczy partii na czele z Dobrim Petkowem. Od 1907 kierował organem partii – pismem Now wek (Nowy wiek). Po wybuchu I wojny bałkańskiej zaciągnął się jako ochotnik do armii i walczył w obu wojnach bałkańskich. W lipcu 1913 należał do grona polityków, którzy doprowadzili do utworzenia gabinetu koalicyjnego Wasiła Radosławowa, w którym Genadiew objął kierownictwo resortu spraw zagranicznych. W grudniu 1913 zrezygnował ze stanowiska, a kilka miesięcy później został oskarżony o nadużycia finansowe, lecz ostatecznie uniewinniony z powodu braku dowodów.
Po wybuchu I wojny światowej, kiedy Bułgaria zadeklarowała neutralność, Genadiew został wysłany z misją dyplomatyczną do Francji i Włoch. Powrócił do kraju głosząc potrzebę związania Bułgarii z państwami Ententy. Po zamachu na kasyno w Sofii, 14 lutego 1915, próbowano powiązać Genadiewa z zamachem, aby go skompromitować. W 1916 został osadzony w więzieniu, gdzie poznał Aleksandra Stambolijskiego. Więzienie opuścił w 1918, na mocy amnestii.