W użyciu Habermasa określenie „faszyzm lewicowy” nie oznaczało zaklasyfikowania historycznego faszyzmu jako ruchu lewicowego. Miało ono charakter polemiczny i odnosiło się przede wszystkim do określonych metod działania oraz stosunku do przemocy i demokratycznych form prowadzenia sporu politycznego. W historiografii faszyzm jest zasadniczo klasyfikowany jako zjawisko skrajnej prawicy.

Seymour Martin Lipset w 1960 roku posługiwał się kategorią „faszyzmu lewicowego” w ramach własnej typologii ekstremizmów politycznych. Do tej kategorii zaliczał niektóre nacjonalistyczne i autorytarne ruchy oraz reżimy w krajach rozwijających się, wskazując jako przykłady m.in. peronizm w Argentynie i rządy Getúlio Vargasa w Brazyliihttps://ia600503.us.archive.org/25/items/politicalmansoci00inlips/politicalmansoci00inlips.pdf#page=135.

Określeniem „faszyzm lewicowy” posługiwał się również socjolog Irving Louis Horowitz. W artykule Left-wing fascism: An infantile disorder z 1981 analizował możliwość występowania tendencji faszystowskich w obrębie radykalnej lewicy.