Sommers napisała również, że domniemanie obiektywizmu przypisywane wielu teoriom ginocentrycznym stłumiło feministyczny dyskurs i interpretację.

Pisarka feministyczna Lynda Burns podkreśliła, że ginocentryzm wymaga świętowania pozytywnych różnic w kobiecej historii, mitach, sztuce i muzyce – w przeciwieństwie do modelu asymilacji uprzywilejowującego podobieństwa do mężczyzn. Jednak w praktyce przewaga kobiet związana z ginocentrycznymi narracjami jest często postrzegana jako absolutna: interpersonalnie, kulturowo, historycznie, politycznie lub w szerszych kontekstach społecznych, takich jak rozrywka popularna. Jako taka może zacieniać się w tym, co Rosalind Coward nazwała „kobiecością... rodzajem spopularyzowanej wersji feminizmu, która głosi wszystko, co kobiety robią i lekceważy mężczyzn”.

Społeczność Mężczyzn, Którzy Poszli Własną Drogą (MGTOW) opisuje siebie jako bunt przeciwko nędzy ginocentryzmu.

Badania naukowe W opublikowanym w 2019 roku w Justice Policy Journal badaniu naukowcy stwierdzili, że „ginocentryzm przenika