W tym celu długość tunelu rozpadu dobierana jest w ten sposób, aby jednocześnie jak jednocześnie jak najwięcej pionów uległo rozpadowi i aby zminimalizować liczbę rozpadających się mionów, w których produkowane są neutrina niepożądanych typów: μ+ → e+ + μ + νe, μ− → e− + νμ + e W większości rozpadów kaonów wytwarzany jest odpowiedni rodzaj neutrin (neutrina mionowe dla kaonów dodatnich i antyneutrina mionowe dla kaonów ujemnych): K+ → μ+ + νμ, K− → μ− + μ, (63.56% rozpadów), K+ → μ+ + νμ + π0, K− → μ− + μ + π0, (3.35% rozpadów), jednak znaczący jest również rozpad na (anty)neutrina elektronowe stanowiące tło w badaniach oscylacji νμ→νe: K+ → e+ + νe + π0, K− → e− + e + π0, (5.07% rozpadów). Absorpcja pozostałych hadronów i naładowanych leptonów w bloku materiału (zwykle grafitu) zwanym po angielsku "beam dump" i w gruncie. W tym samym czasie neutrina, jako cząstki bardzo słabo oddziałujące z materią, bez przeszkód poruszają się dalej, w kierunku bliskim cząstkom macierzystych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Neutrina akceleratorowe · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.