30 stycznia 1919 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego i służył w 1. kompanii I batalionu Saperów Wielkopolskich. Walczył na froncie północnym powstania wielkopolskiego. 17 lub 18 lutego 1919 w trakcie bitwy pod Rynarzewem koło Bydgoszczy został ranny w prawe przedramię z armatki rewolwerowej i w bohaterki sposób przyczynił się do zdobycia niemieckiego pociągu pancernego. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w składzie 15. batalionu saperów, gdzie 17 września 1920 przykładanie odznaczył się podczas budowy kładki przez rzekę Kołomię (Kolonię) w Chrynkach, pod ogniem wroga. 3 lutego 1922 za te czyny odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasyPodoficerowie saperzy odznaczeni orderem Virtuti Militari, w: Wiarus, nr 30/1938, s. 937. W 1921 został zdemobilizowany w stopniu plutonowego i pracował przez kilka miesięcy jako kołodziej w Rogoźnie. W 1922, z uwagi na brak pracy, wyjechał do Francji, gdzie zatrudnił się w przedsiębiorstwie Schvertzler w Metzu. Tam też w 1926 zawarł związek małżeński i miał troje dzieci o imionach: Emme (syn, ur. 27 października 1927), Odette (córka, ur. 11 maja 30) oraz Georges (syn, ur. 10 marca 1932).