Leander Ludwik Martynowicz (ur. 6 grudnia 1892 we Lwowie, zm. 29 maja 1920 pod Annówką) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 6 grudnia 1892 we Lwowie, w rodzinie Stanisława i Karoliny z Gawlikowskich. W 1914 ukończył naukę w klasie VIIIa i zdał egzamin maturalny w c. k. Gimnazjum V we Lwowie. Zamierzał studiować medycynę. W 1916 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był c. k. Pułk Strzelców Nr 19. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917. Ranny pod Samborem podczas walk na froncie rosyjskim.

11 września 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1917, zaliczony do I Rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do Grupy gen. HalleraDz. Rozk. Wojsk. Nr 91 z 2 października 1919, poz. 3369.. W stopniu podporucznika w składzie 43 pułku strzelców kresowych walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej.