Za jego czasów doszło do ponownej poprawy stosunków bułgarsko-rosyjskich, które znacznie pogorszyły się za rządów proaustriacko nastawionego Stambołowa. W 1895 r. bułgarska delegacja udała się do Petersbuga, uzyskując od cara Mikołaja II zgodę na pozostanie Ferdynanda Koburga na tronie bułgarskim, ale pod warunkiem, że następca tronu Borys, wbrew pierwotnemu życzeniu rodziców-katolików, przyjmie prawosławie. Tak też się stało.
W okresie pięciu lat sprawowania urzędu Stoiłow koncentrował się również na utrwaleniu wpływów bułgarskich w Macedonii, należącej wówczas do Imperium Osmańskiego. Kolejnym jego obszarem zainteresowań była rozbudowa infrastruktury komunikacyjnej państwa bułgarskiego. Kiedy Zgromadzenie Narodowe nie wyraziło zgody na zaciągnięcie pożyczki we Francji i w Niemczech, Stoiłow w 1899 podał się do dymisji. Zmarł dwa lata później w Sofii, na zapalenie płuc.
Był żonaty (żona Christina z d. Typczileszczowa), miał czterech synów i córkę. Ulice noszące imię Stoiłowa znajdują się w Sofii, Płowdiwie, Sliwenie i w Dobriczu.
Przypisy
Bibliografia