Represje wobec cichociemnych (skróty: CC, cc.) – zrzuconych do Polski w latach 1941–1944 do wspomagania działalności AK w walce z okupantem. CC spodziewali się represji ze strony Niemców oraz Sowietów. Zaskoczeniem były represje ze strony nowych, komunistycznych władz w Polsce. Obraz tych represji daje suma informacji z biogramów każdego CC.
Okres kampanii wrześniowej Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku z 229 przyszłych cichociemnych, walczących wtedy w obronie Kraju, 12 dostało się do niemieckich obozów jenieckich – 7 z nich uciekło i dotarło do Anglii. Jak wynika z biogramów 316 CC, podobnie jak inni zgłaszający się do Polskich Sił Zbrojnych, docierali do Francji, później do Wielkiej Brytanii.
Wśród obywateli polskich w latach 1939–1941 przez władze sowieckie zesłanych w głąb ZSRR, także do sowieckich łagrów było też 10 przyszłych cichociemnych. Zostali oni aresztowani po zajęciu Kresów przez Armię Czerwoną, a następnie zesłani na tereny wschodnie Rosji. Niektórym udało się też uniknąć losu tysięcy polskich oficerów, jak np. przyszły cc. Antoni Nosek w 1939., po kapitulacji Lwowa nie poszedł na punkt zborny Sowietów, rzekomo po przepustkę na powrót do domu – dzięki temu uniknął zamordowania w Katyniu. thumb|Gen.Władysław Anders z (przyszłym cc.) Leopoldem Okulickim (źr.