Instrukcje te nie zostały wzięte pod uwagę. Powstanie warszawskie zostało wywołane decyzją Komendy Głównej AK. W powstaniu udział wzięło 95 CC, pełniąc wiele funkcji dowódczych. A cc. gen. Leopold Okulicki został 27 lipca 1944 r. mianowany zastępcą Tadeusza Bora-Komorowskiego na stanowisku komendanta AK oraz został komendantem zakonspirowanej organizacji „NIE”. Od 21 grudnia 1944 r. został formalnie mianowany na komendanta głównego AK.

Dywersja i sabotaż W utworzonym w lecie 1941 r. Wachlarzu do jesieni 1942 r. walczyło 27 CC – połowa ze zrzuconych wówczas do Polski. Dowodzili wszystkimi Odcinkami: cc. Stanisław Gilowski ps. Gotur (Odcinek I), cc. Jan Piwnik ps. Ponury (Odcinek II), cc. Alfred Paczkowski ps. Wania (Odcinek III), cc. Tadeusz Sokołowski ps. Trop (Odcinek IV) oraz cc. Jan Smela ps. Wir (Odcinek V).

Po reorganizacji ZWZ w AK, po powołaniu Kedywu walczyło w nim 146 CC, w tym 6 przejętych ze Związku Odwetu, 27 z Wachlarza oraz 20 w oddziałach partyzanckich. W Kedywie cichociemni obsadzili m.in. 10 stanowisk szefów lub zastępców szefów Kedywu w obszarach, okręgach i jednym podokręgu, ponadto liczne stanowiska inspektorów oraz oficerów dywersji, w inspektoratach i obwodach, a także kierowników ośrodków dywersyjnych.