Do rangi majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 13. lokatą. W tym samym roku dowodził już XV batalionem saperów. Następnie przeniesiony został do 4 pułku saperów z Sandomierza (przeformowanego w roku 1929 na 4 batalion saperów), w którym od roku 1928 do września 1930 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy. W roku 1928 zajmował 12. lokatę wśród majorów korpusu inżynierii i saperów w swoim starszeństwie. We wrześniu 1930 roku został przeniesiony z 4 batalionu saperów do 1 batalionu saperów Legionów, stacjonującego w Modlinie, na stanowisko zastępcy dowódcy. W marcu 1932 roku został przesunięty, w korpusie oficerów inżynierii i saperów, na stanowisko dowódcy tegoż batalionu. W roku 1932 zajmował już 5. lokatę w swoim starszeństwie. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 4. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od roku 1936 pełnił służbę w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Na dzień 23 marca 1939 roku jako oficer rezerwy personalnej przy Inspektorze Saperów przydzielony był do inspektora armii „na odcinku Wołyń”, gen. dyw. Stanisława Burhardt-Bukackiego na stanowisko oficera saperów.