Po aresztowaniach w lecie 1944 roku ukrywał się w Gorzupi. W styczniu 1945 r. organizował samoobronę Krotoszyna i komendę garnizonu. Powołany na stanowisko komendanta powiatowego i miejskiego Milicji Obywatelskiej, działał jednocześnie w Wielkopolskiej Samodzielnej Grupie Ochotniczej „Warta”. Aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, uciekł i ukrywał się w Lęborku. W kwietniu 1947 r. w wyniku ogłoszonej amnestii ujawnił się. We wrześniu tegoż roku został ponownie aresztowany i skazany na pięć lat więzienia. W sierpniu 1948 roku został zwolniony w wyniku długotrwałych starań rodziny. Prześladowany w kolejnych latach przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa, był wielokrotnie przesłuchiwany, a w jego mieszkaniu dokonywano częstych rewizji. Zmarł w Pruszczu Gdańskim i spoczął na bydgoskim cmentarzu na Bielawach.
Był żonaty z Zofią Galusik, z którą miał córki Krystynę (1927-2024, lekarza internistę, żołnierza Armii Krajowej) i Dobrochnę Jolantę Marię (ur. 1947), dziennikarkęSzczepaniak Daniel, "Konspiracja antykomunistyczna w powiecie krotoszyńskim w latach 1945-1956" Krotoszyn 2016, wyd. Towarzystwo Miłośników i Badaczy Ziemi Krotoszyńskiej i Muzeum Regionalne im. Hieronima Ławniczaka w Krotoszynie, s.