Według danych ze spisu powszechnego w 1897 roku Ludzianiewiczy, wchodzące wówczas w skład wołości Żytkowicze w ujeździe mozyrskim, w guberni mińskiej, liczyły 985 mieszkańców. W owym czasie miejscowość występowała także pod nazwą Zabradoczcza (; , Zabrodoczje). Na początku XX wieku znajdowały się we wsi spichlerz, młyn parowy i karczma. W 1903 roku otwarta została szkoła dwuklasowa, przekształcona później w szkołę siedmioletnią. 3 grudnia 1906 roku spłonął miejscowy tartak. W 1908 roku miejscowość liczyła 1427 mieszkańców i obejmowała 175 gospodarstw. Podczas I wojny światowej miejscowy majątek ziemski został napadnięty i uszkodzony. W 1917 roku odnotowano 1535 mieszkańców wsi oraz 23 mieszkańców majątku. W lipcu i sierpniu 1917 roku ludność wsi zajęła ziemie i łąki należące do właścicieli majątku, a następnie zorganizowała komunę w głównej siedzibie właścicieli ziemskich. W 1921 roku spisano w Ludzianiewiczach 384 gospodarstwa, a w 1932 roku – 1932 mieszkańców. 12 maja 1925 roku miał miejsce pożar, który strawił łącznie 254 budynki w 62 gospodarstwach. W latach 20. zorganizowano ośrodek poradnictwa agronomicznego w dawnej siedzibie majątku ziemskiego, uruchomiono cegielnię, młyn, a także dokonano elektryfikacji. W kolejnym dziesięcioleciu powstały we wsi artel szewski i radiowęzeł.