W roku 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. Utrzymywał się z wojskowej emerytury i prowadzenia przedsiębiorstwa handlującego opałem. Był aktywny w organizacjach zrzeszających weteranów powstania wielkopolskiego i mieszkał w Poznaniu.
W roku 1934 jako kapitan w stanie spoczynku zajmował 1. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów piechoty (starszeństwo z dnia 1 lipca 1923 r.). Znajdował się wówczas w ewidencji PKU Poznań Miasto i przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII (przewidziany był do użycia w czasie wojny).
Podczas okupacji niemieckiej ukrywał się (od września 1939 roku), wysiedlony do Generalnej Guberni pracował w Radomiu (w wytwórni octu). Po wojnie powrócił do Poznania, gdzie zmarł. Spoczął na tamtejszym cmentarzu.
Był mężem Anny z Górczyńskich (1891–1918). Bronisław przysposobił córki: Helenę (ur. 22 maja 1912) i Annę (ur. 20 marca 1914). Mieli wspólnie córkę Irenę (ur. 1913) i syna Henryka (1914–1914).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4326 – 1922 Krzyż Niepodległości – 17 września 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi – 24 grudnia 1928 „za wybitne zasługi położone w powstaniu Wielkopolskiem”M.P. z 1928 r. nr 297, poz.