Ponad 70% deportowanych stanowiły kobiety i dzieci w wieku poniżej 16 lat. Najmłodsza deportowana z Estonii, Virve Eliste z wyspy Hiiumaa, urodziła się dzień wcześniej i zmarła po roku. Najstarsza, Maria Raagel, miała 95 lat. + Deportowani wg wieku, płci i narodowościRepublikaPociągiRodzinyLudzieMężczyźniKobietyDzieci (poniżej 16 r.ż.)Estonia19747120 4804566 lub 22,3%9866 lub 48,2%6048 lub 29,5%Łotwa3314 17341 70811 135 lub 26,7%19 535 lub 46,8%11 038 lub 26,5%Litwa248 98528 6568929 lub 31,2%11 287 lub 39,4%8440 lub 29,5%Razem7630 62990 84424 630 lub 27,1%40 688 lub 44,8%25 526 lub 28,1% Heinrihs Strods przedstawia wyższe liczby: 20 713 osób z Estonii, 42 149 osób z Łotwy, 31 917 osób z Litwy (razem: 94 779) Deportowani mieli zakaz powrotu do domu pod karą 20 lat ciężkich robót za próby ucieczki. Poczta była cenzurowana, a specjalnie wyznaczone jednostki monitorowały życie i pracę zesłańców. Przydział chleba był przyznawany według zrealizowanych godzin pracy, a nie liczby osób w rodzinie. Pracę przydzielano w kołchozie, sowchozie lub – rzadziej – leśnictwie czy zakładzie przemysłowym. Niektóre rodziny dostały zgodę na otrzymywanie paczek z żywnością od swoich bliskich. Do 31 grudnia 1950 r. zmarło 4123 (czyli 4,5%) deportowanych, w tym 2080 dzieci.