Irena Barbara Stawowy-Wojnarowska (ur. 26 marca 1926 w Wołożynie, zm. 27 listopada 1993 w WarszawieInternetowy Polski Słownik Biograficzny, Irena Barbara Stawowy-Wojnarowska) – polska pedagog, surdopedagog, organizatorka opieki instytucjonalnej dla dzieci głuchych.
Życiorys Była córką nauczyciela Baltazara (1894-1973) oraz Amalii z Novotnych (1899-1979), którzy ślub zawarli około 1925Sejm Wielki, Osoby o nazwisku „Nowotny” w Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego. W latach 1939–1945 mieszkała w Myślenicach, a potem przeprowadziła się do Krakowa, gdzie w 1948 zdała maturę w Liceum Pedagogicznym. Pracowała początkowo w Szkole Podstawowej Specjalnej dla Dzieci Głuchych im. Jana Siestrzyńskiego i w tym okresie wstąpiła do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Od 1950 do 1952 studiowała w warszawskim Instytucie Pedagogiki Specjalnej. Po zakończeniu nauki pracowała w zakładach dla dzieci głuchych w Krakowie i Gołotczyźnie. Zorganizowała też (1957) w Michalinie pierwsze w Polsce przedszkole dla dzieci głuchych z internatem i placówką tą kierowała do 1960.