Po napaści Niemiec na Polskę została wysiedlona i poprzez obóz przesiedleńczy na Głównej dostała się do Warszawy. Pracowała tam w Centralnym Laboratorium Gruźliczym Szpitala Wolskiego. Wykładała również na podziemnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. W 1945 przeniosła się do Istebnej, ponieważ jej stan zdrowia wymagał czystego powietrza. Prawie do śmierci pracowała, publikowała prace swoje i męża, a także była zatrudniona w lokalnym laboratorium bakteriologicznym. Zmarła w Istebnej, jednak pochowano ją na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu, w rodzinnym grobowcu.
Specjalizowała się w bakteriologii gruźlicy, badała prątki Mycobacterium bovis i jest uważana za najwybitniejszego znawcę zagadnień bakteriologii gruźlicy w Polsce lat międzywojennych. Wraz z mężem, Januszem Zeylandem, była pionierką szczepień BCG w Polsce.
Do osiągnięć małżeństwa należało udowodnienie, że prątki BCG przenikają przez ściany przewodu pokarmowego oraz wykazanie (po raz pierwszy na świecie), że żywotność prątków BCG zależy od jakości podłoża, na którym wzrastały. Wyniki tych badań opublikowała w około pięćdziesięciu artykułach w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych, w tym w monografii Prątek gruźlicy z 1948.