W 1954 opublikowała pierwszą książkę, El balneario, złożoną z dziesięciu opowiadań, za którą otrzymała nagrodę literacką Premio Café Gijón. Następnie, w 1957 wydała pierwszą powieść, Entre visillos, za którą, w tym samym roku, została uhonorowana nagrodą Premio Nadal. W 1960 powstało opowiadanie Las ataduras. Z kolei druga powieść Carmen Martín Gaite zatytułowana Ritmo lento stała się finalistą w nagrodzie literackiej Premio Biblioteca Breve w 1963. W 1965 pisarka rozpoczęła pracę nad powieścią Retahílas, która została opublikowana w 1974. Od 1965 do 1974 autorka odeszła od beletrystyki i rozpoczęła pracę nad artykułami oraz esejami. Interesowała ją w tym czasie szczególnie historia i literatura hiszpańska XVIII wieku. W 1970 opublikowała książkę opisującą postać Melchora Rafaela de Macanaz pod tytułem El proceso de Macanaz: historia de un empapelamiento. W 1972 Carmen Martín Gaite obroniła swój doktorat pod kierunkiem profesora Zamory Vincente na Uniwersytecie Madryckim, zatytułowany Lenguaje y estilo amorosos en los textos del siglo XVIII español. W 1973 doktorat ten został wydany jako esej pod tytułem Usos amorosos del dieciocho en España.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Carmen Martín Gaite · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.