Tadeusz Kobyliński (ur. 17 grudnia 1889 w Łyszkowicach, zm. 31 sierpnia 1920 w Wysokim Litewskim) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 17 grudnia 1889 w Łyszkowicach, w ówczesnym powiecie łowickim guberni warszawskiej, w rodzinie Wiktora, pracownika kolei warszawsko-wiedeńskiej, i Wandy z Bilnickich, nauczycielki.
Ukończył Szkołę Wawelberga i politechnikę w Nancy (z odznaczeniem), uzyskując tytuł inżyniera. W listopadzie 1918 roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Otrzymał przydział do 23 pułku piechoty, w którego szeregach wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Objął stanowisko dowódcy kompanii technicznej pułku.
Szczególnie odznaczył się w dniu 13 czerwca 1920 roku, kiedy to poprowadził kontratak umożliwiający pododdziałom macierzystego pułku utrzymanie swych pozycji oraz w dniu 18 czerwca tr., kiedy na czele swej kompanii zaatakował folwark Jakubowo i zmusił do odwrotu dwa bataliony radzieckiego 155 pułku piechoty. 2 stycznia 1921 kapitan Tadeusz Lubicz-Niezabitowski sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”. Za wykazane w tych akcjach męstwo został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.