Klasztor Kapucynów w Prudniku – katolicki zespół klasztorny, który znajdował się u zbiegu ul. Klasztornej i Kościuszki w Prudniku. Rozebrany w 1907 roku. Pierwszy kapucyński klasztor na terenie Śląska.
Historia W 1556 królowa Izabela Jagiellonka podarowała Prudnikowi pole należące dotychczas do zamku, znajdujące się za murami miejskimi w rejonie obecnej ul. Gimnazjalnej. Teren ten przeznaczono na nowy cmentarz. Wkrótce wybudowano tu kaplicę pogrzebową. Budowla była kamienna z drewnianym sufitem i gontowym dachem oraz niekonsekrowanym ołtarzem. Gdy podczas wojny trzydziestoletniej spłonął Prudnik wraz z kościołem parafialnym, w kościółku na cmentarzu odprawiane były msze protestanckie. W 1651 kościół – odzyskany przez katolików – nie miał jeszcze swojego patrona.
Usiłowania kapucynów, by osiedlić się na Śląsku, trwały od 1629. Sprowadził ich w 1654 do Prudnika mieszkający w mieście hrabia Georg Maximilian von Hoditz, starosta księstwa opolsko-raciborskiego, który chciał, aby w mieście rozwijał się katolicyzm. Zakupił dla nich kościół pogrzebowy, stojący nieopodal dom zwany przez mieszkańców „monasterem”, ponieważ wyglądem przypominał klasztor, oraz ogród z drzewami owocowymi i aleją topoli. mały|upright|lewo|Ilustracja przedstawiająca klasztor 11 lipca 1654 kapucyni przybyli do Prudnika.