Po śmierci męża, w 1910 r. dzięki pomocy Constantina Stere i Vasile Stroescu, który zdobył dla niej stypendium, Elena Alistar podjęła studia medyczne na Uniwersytecie w Jassach. Od 1912 r. działała w Rumuńskiej Lidze Kulturalnej w Jassach. W ramach swojej aktywności umożliwiała utalentowanym dzieciom z Nisporeni w Besarabii naukę w gimnazjach w tymże mieście. Podjęła również pracę w szpitalu psychiatrycznym w Costiujeni. Również od 1912 r. publikowała na łamach pisma „Cuvânt Moldovenesc” (Słowo Mołdawskie), piętnując politykę władz carskich wobec Besarabii i panujący wśród besarabskich Mołdawian analfabetyzm. Od 1910 r. była notowana przez carską policję jako osoba podejrzana; 19 sierpnia 1914 r. została osadzona na 45 dni w więzieniu w Kiszyniowie za „prorumuńską agitację”. Po zwolnieniu wyjechała ponownie do Jass.