McCreery’ego nieprzyjacielska kula trafiła w prawe udo, przecinając tętnicę udową. Aby powstrzymać utratę krwi, krążenie w jego nodze zostało zatrzymane na tak długi czas, że spowodowało gangrenę w stopie; McCreery odmówił amputacji nogi, ale stracił dwa palce u stóp i część pozostałych. Musiał nauczyć się znów chodzić i jeździć, ale przez resztę życia wyraźne utykałMead, op. cit., s. 17–20.
McCreery wrócił do 12 Pułku Ułanów 11 września 1918 r. Pułk wrócił do roli kawalerii, wspierając postęp 4 Armii podczas ofensywy stu dni. 9 listopada, dwa dni przed zawieszeniem broni, McCreery poprowadził 3 Oddział Dywizjonu B w szarży kawaleryjskiej na niemiecki posterunek z okopanym gniazdem karabinu maszynowego i inne pozycje w pobliżu Solre-le-Château, biorąc do niewoli dziesięciu jeńców i zdobywając w pełni sprawny kaem. Przedstawiono go za to do odznaczenia Krzyżowi Wojskowemu, który został mu nadany 18 grudnia, za „cenną i porywającą pracę jako dowództwa konnego patrolu”Mead, op. cit., s. 22.