Wolczak jechała w tym samym konwoju, co Nicole Alexandre, którą upamiętnia w książce Serons-nous vivantes le 2 janvier 1950? [pol. „Czy będziemy żyli 2 stycznia 1950 roku?”]. Dziewiętnastu młodych Żydów uciekło z pociągu, skacząc na tory, w tym przyszły Conseiller d'état (konsul stanu), .
Nastolatka dotarła do Auschwitz 23 listopada 1943 r. Według zeznań deportowanych, osoby starsze i dzieci poniżej 16 roku życia były na ogół zagazowane po przyjeździe, ponieważ uważano je za niezdolne do pracy. Rosette została zagazowana na śmierć w tym samym dniu, w którym przyjechał konwój.
Losy rodziny Rodzice Rosette Wolczak zostali poinformowani o przybyciu córki do Szwajcarii 18 października 1943 r. W tamtym czasie rodzina opuściła Pont-de-Claix po przejęciu regionu przez Niemców. Osiedlili się w Villette-d’Anthon i pozostali tam do końca wojny, chronieni przez mieszkańców.
Wolczakowie powrócili do Paryża po wyzwoleniu Francji i zaczęli szukać swojej córki. Wysłali list do Comité Suisse de recherche des enfants sans adresse, organizacji poszukującej dzieci-uchodźców w Szwajcarii, ale nie otrzymali żadnej odpowiedzi. W dniu 18 lipca 1945 r.