Karl Plagge (ur. 10 lipca 1897 w Darmstadt, zm. 19 czerwca 1957 tamże) – niemiecki inżynier zaangażowany w ratowanie Żydów podczas Holocaustu na Litwie. Odznaczony medalem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
Okres przedwojenny Plagge dołączył do partii nazistowskiej w 1931, widząc w niej nadzieję na odbudowę Niemiec po załamaniu gospodarczym po I wojnie światowej. Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy został zwolniony ze stanowiska wykładowcy za niechęć do nauczania rasizmu. Przestał uczestniczyć w działaniach partii w 1935, którą formalnie opuścił po wybuchu II wojny światowej.
II wojna światowa Podczas wojny wykorzystywał swoją pozycję jako oficer sztabowy w armii niemieckiej do zatrudniania i ochrony Żydów w getcie wileńskim. Początkowo Plagge zatrudniał Żydów, którzy mieszkali w getcie, ale kiedy pojawiło się widmo jego likwidacji we wrześniu 1943, major założył obóz pracy przymusowej HKP 562. Uratował w nim wielu żydowskich mężczyzn, wydając im oficjalne zezwolenia na pracę. Przed przełożonymi utrzymywał teorię, że ich umiejętności były kluczowe dla niemieckiego wysiłku wojennego, a obecność ich żon i dzieci jest potrzebna do efektywnej pracy. W czasie swojej pracy był zmuszony parę razy podjąć dwuznaczne moralnie decyzje, m.in.