skupiały się na temacie postaci ludzkich, ukazanych często humorem, w nieco satyrycznym ujęciu. Jednocześnie niosły duży ładunek emocjonalny, twarze postaci wyrażały przeżywane przez nie uczucia. Indywidualnym rysem Heleny były miękko prowadzone linie, w odróżnieniu od silniej łamanych w wykonaniu Stefana. Artyści kładli też nacisk na aspekty warsztatowe; korzystali z efektów fakturowych nierówno przędzionej wełny.
Na II Biennale Tkaniny Artystycznej w Lozannie w 1965 Gałkowscy występowali już jako uznani twórcy, reprezentujący klasyczne podejście do tkaniny artystycznej. Proponowali nowe rozwiązania formalne, ale nacisk kładli na tradycję i wartości ponadczasowe kanonu. Zaprezentowali dwa dzieła o żywym kolorycie i czytelnej formie, wykorzystujące treści literackie – Niobe oraz Potop.
Gałkowscy mieli również wkład w przemysłową produkcję tkaniny dekoracyjnej. W 1946 Helena Gałkowska wstąpiła do ZPAP. W latach 1946–1974 była związana z zakładami włókienniczymi cepeliowskiej Spółdzielni „Wanda” w Krakowie, którą współorganizowała i gdzie była zastępcą kierownika artystycznego, a od 1960 pełniła funkcję głównego projektanta. Dla „Wandy” tworzyła m.in. – podobnie jak mąż – projekty gobelinów. Ich twórczość w tym zakresie dała podstawy tzw. gobelinowi cepeliowskiemu.