Części OS/2 w wersji 2.0 i późniejszych, takie jak Workplace Shell, używają kilku standardowych atrybutów rozszerzonych (zwanych także EA) do celów takich jak identyfikacja rodzaju pliku, komentarze, ikony i słów kluczowych dotyczących pliku. Programy napisane w interpretowanym języku Rexx przechowują już przeanalizowaną wersję kodu jako atrybut rozszerzony, aby umożliwić szybsze wykonanie.
Solaris Solaris w wersji 9 i nowszych pozwala plikom mieć „rozszerzone atrybuty”, które w rzeczywistości są forkami; maksymalny rozmiar „atrybutu rozszerzonego” jest taki sam, jak maksymalny rozmiar pliku, i są one odczytywane i zapisywane w taki sam sposób jak pliki. Wewnętrznie są one faktycznie przechowywane i dostępne jak normalne pliki, więc ich nazwy nie mogą zawierać znaków „/” a ich własność i uprawnienia mogą się różnić od tych w pliku nadrzędnym.
Wersja 4 systemu plików NFS obsługuje rozszerzone atrybuty w taki sam sposób, jak Solaris.