Józef Joachim Wojciechowski (ur. 19 marca 1898 we Lwowie, zm. 30 czerwca 1943 w Chartumie) – kapitan pilot obserwator Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława i Anny z d. Kuśnierz. W styczniu 1916 został powołany do armii austriackiej, w której służył do października 1918. Wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, gdzie 4 lutego 1920 roku otrzymał przydział do 6. eskadry wywiadowczej. W jej składzie walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. 9 sierpnia 1920 roku, w załodze z chor. pil. Józefem Cagaskiem, wykonał długotrwały lot wywiadowczy na trasie Brody – Leszniów – Beresteczko – Strzemilcze – Zawidcze – Łopatyn – Stanisławczyk – Kulików – Stojanów – Witków – Chołojów – Dmytrów – Radziechów – Iwanie Puste – Toporów. Na podstawie ich obserwacji wzmożonego ruchu taborów 1. Armii Konnej oraz rozlokowania biwaków oddziałów Armii Czerwonej w okolicznych lasach polskie dowództwo przewidziało zbliżającą się kolejną ofensywę Siemiona Budionnego. Należał do grona lotników, którzy wyróżnili się w zwalczaniu oddziałów 1. Armii Konnej podczas walk w dniach 16–18 sierpnia. W czasie najcięższych walk wykonywał po kilka lotów dziennie podczas których atakował z niskiej wysokości nieprzyjacielską konnicę bombami i ogniem karabinu maszynowego. Został przeniesiony do 5.