26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Do stycznia 1928 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 15 pułku ułanów w Poznaniu. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W styczniu 1928 został przeniesiony do 18 pułku ułanów w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy pułku. Od 27 stycznia 1932 aż do wybuchu II wojny światowej pełnił służbę na stanowisku rejonowego inspektora koni w Lublinie. 25 września został przez wojska niemieckie wzięty do niewoli.
W 1945 został powołany w szeregi ludowego Wojska Polskiego i 21 grudnia otrzymał awans na stopień pułkownika. W 1946 przeniesiony został w stan spoczynku.