Medal Kampanii Europy-Afryki-Bliskiego Wschodu () – medal Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, ustanowiony 6 listopada 1942 roku na mocy zarządzenia wykonawczego 9265 wydanego przez prezydenta Franklina D. Roosevelta i ogłoszony w 56 Biuletynie Departamentu Wojny z 1942 roku Medal miał na celu wyróżnienie członków personelu wojskowego, którzy pełnili służbę wojskową w Europejskim Teatrze Działań Wojennych (w tym w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie) podczas II wojny światowej.
Opis Początkowo odznaczenie istniało jedynie jako baretka. Pierwszym odznaczonym pełnym Medalem Kampanii Europy-Afryki-Bliskiego Wschodu był gen. Dwight Eisenhower, który otrzymał je 24 lipca 1947 roku w uznaniu jego służby jako Najwyższego Dowódcy Sojuszniczych Sił Ekspedycyjnych podczas II wojny światowej. Kryteria przyznawania medalu zostały pierwotnie ogłoszone w Okólniku nr 84 Departamentu Armii z 25 marca 1948 roku, a następnie opublikowane w regulaminie armijnym nr 600–65 z 22 września 1948 roku Odpowiednikiem Medalu Kampanii Europy-Afryki-Bliskiego Wschodu dla żołnierzy biorących udział w walkach na Pacyfiku był Medal Kampanii Azji-Pacyfiku.