II kalwaria Po upadku powstania listopadowego w 1833 r. karmelici zostali usunięci z Miadzioła. Obiekty sakralne przechodziły z rąk do rąk, aż w końcu uległy poważnemu zniszczeniu. W kościele ocalał jedynie krucyfiks uznawany za cudowny. Również Kalwaria poważnie ucierpiała. W 1866 r. parafia została przekazana kościołowi prawosławnemu. Kiedy po odzyskaniu Niepodległości karmelici wrócili do Miadzioła, już nie odzyskali dawnego klasztoru. mały|lewo|Kalwaria w dwudziestoleciu międzywojennym W latach 1927–1929 rozpoczęto odbudowę Kalwarii. O. Bronisław Jarosiński wzorując się na Kalwarii Zebrzydowskiej wyznaczył z pomocą mieszkańców miejsca pod budowę kaplic, w których ustawił krzyże. Teren, gdzie znajdowała się kalwaria należał wówczas do mieszkającego w Starym Miadziole, Henryka Koziełł-Poklewskiego, który wyznaczył obszar pod kaplice. Stacje drogi krzyżowej poświęcił bp Władysław Bandurski w Święto Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki) 27 maja 1928 r. Po śmierci Henryka Koziełł-Poklewskiego karmelici kupili 50 ha ziemi, za środki uzyskane ze sprzedaży folwarku w Niekasiecku. W latach 1933–1938 staraniem o. Ignacego Bylicy wybudowano 15 kaplic z cegły i kamienia, pokrytych blachą. Kalwaria na nowo zaczęła przyciągać pątników, którzy przy okazji korzystali z posługi sakramentalnej i duchowej pomocy zakonników.