Do jej głównych zainteresowań naukowych należały problemy o charakterze interdyscyplinarnym, kluczowe dla usprawnienia systemu zarządzania przedsiębiorstwami, tak w gospodarce planowej, jak i rynkowej. Była autorytetem naukowym w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi. Łączyła wątki naukowe z potrzebami praktyki gospodarczej, czego przykładem jest jej koncepcja wartościowania pracy w polskiej gospodarce. Interesowała się badaniami nad skutecznym wykorzystaniem bodźców w ścisłym współdziałaniu z nakazami w zarządzaniu przedsiębiorstwami socjalistycznymi. Krytykowała m.in. politykę płacową, jaka obowiązywała w Polsce w latach 70. I 80. XX wieku, w tym sztywne płace zasadnicze. Wniosła istotny wkład w rozwój systemów motywowania (książka System motywowania w przedsiębiorstwie z 1985, za którą otrzymała nagrodą indywidualną I stopnia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Była, m.in., ekspertem Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w latach 1973–1989, a także członkiem Komisji Rządowej ds. Reformy Gospodarczej w latach 1980–1989. W 1984 została powołana na stanowisko podsekretarza stanu w tym ministerstwie, które piastowała do końca 1989.