Aleksander Karol Jaxa Konarski (ur. 14 grudnia 1886 w Wilczycach, zm. 27 kwietnia 1940 w Suliszowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 14 grudnia 1886 w Wilczycach, w rodzinie Aleksandra Konstantego Jaxa-Konarskiego herbu Gryf (1855–1941) i Wiktorii Oktawii Świda-Polny herbu Grabie (1865–1913).
W czasie wojny rosyjsko-japońskiej powołany do armii carskiej, z której zbiegł do Galicji. Ukończył Akademię Rolniczą w Dublanach i otrzymał dyplom agronoma. Pracował jako zarządca majątków w Rożniatowie i Porębie (koło Alwerni) oraz na stanowisku kierownika gospodarstwa doświadczalnego Studium Rolniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego (w Mydlnikach koło Krakowa). Należał do konnej drużyny „Sokoła”, a w dniu 16 sierpnia 1914 roku wstąpił w Krakowie do Legionów Polskich. Otrzymał wówczas przydział do 3 szwadronu kawalerii, przemianowanego następnie na 2 pułk ułanów Legionów Polskich. Uczestnik kampanii karpackiej, besarabskiej i wołyńskiej. Walcząc w składzie II Brygady Legionów wyróżnił się w bitwie pod Mołotkowem (29 października 1914 r.). Wtedy to, jako wachmistrz i dowódca plutonu, podczas odwrotu prowadził patrol ubezpieczający – „często z narażeniem własnego życia" – i po stoczonej potyczce wziął do niewoli ośmiu rosyjskich żołnierzy.