zwolniony z Legionów Polskich na własną prośbę, gospodarował na wydzierżawionych folwarkach na Lubelszczyźnie.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej wstąpił jako ochotnik, w sierpniu 1920 r., do 2 pułku szwoleżerów Rokitniańskich. 1 stycznia 1921 roku został bezterminowo urlopowany z wojska za wstawiennictwem Związku Ziemian. 14 kwietnia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pozostając poza wojskiem administrował dobrami ziemskimi, a od roku 1932 pracował na stanowisku urzędniczym w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 260. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 2 pułku szwoleżerów Rokitniańskich w Bielsku-Białej. W 1934 znajdował się w ewidencji PKU Warszawa Miasto III i przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.
W czasie okupacji, ciężko chory, został w 1939 roku wysiedlony przez Niemców. Zmarł w majątku krewnych w Suliszowie koło Sandomierza. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łoniowie.