W maju 1922 został aresztowany przez witebskie GPU za nielegalne wydawanie biletów urlopowych dwóm żołnierzom, którzy następnie zdezerterowali. W grudniu 1922 wyszedł z aresztu, w maju 1923 zwolniono go z armii, jednak w lipcu 1923 powołano ponownie. Służył na różnych stanowiskach w 79 pułku piechoty w Witebsku. Od lipca 1925 do września 1926 był dowódcą kompanii 190 pułku piechoty w Smoleńsku, w 1927 ukończył kursy przy Moskiewskiej Wojskowej Szkole Piechoty i później został naczelnikiem szkoły pułkowej, od 1928 należał do WKP(b). Od kwietnia 1929 dowodził batalionem w 15 pułku piechoty w Połocku, później pełnił funkcje w sztabie Białoruskiego Okręgu Wojskowego, m.in. szefa wydziału od lutego 1935 do grudnia 1937. W 1938 ukończył wyższe taktyczne kursy doskonalenia kadry dowódczej "Wystrieł" i został pomocnikiem dowódcy 52 Dywizji Piechoty w Mozyrzu, we wrześniu 1939 został komendantem Mozyrskiego Rejonu Ufortyfikowanego, a we wrześniu 1940 zastępcą dowódcy 6 Dywizji Strzeleckiej Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego.