W związku z tym 4 marca 1921 grupa posłów pod przywództwem księdza Wacława Blizińskiego wniosła projekt ustawy porządkującej zagadnienia opieki społecznej, w części rozwiązań wzorowanej na rozwiązaniach włoskich, belgijskich, francuskich, a także na elementach regulowanych przez pruskie prawo o opiece społecznej ( z 6 czerwca 1870)Mikołaj Brenk, Krzysztof Chaczko, Rafał Pląsek, Opieka społeczna w II Rzeczpospolitej – wprowadzenie do tekstów źródłowych, w: „Praca Socjalna”, nr 4/2019, s. 8–12, ISSN 0860-3480..
Charakter i stosowanie thumb|150px|Ksiądz Wacław Bliziński (główny inicjator stworzenia ustawy) Projekt ustawy był procedowany w Sejmie Ustawodawczym, a następnie w Sejmie I Kadencji. Uchwalono go ostatecznie jako Ustawę o opiece społecznej 16 sierpnia 1923.
Akt miał 26 artykułów i nakreślał ogólną koncepcję budowanej od podstaw w II Rzeczypospolitej opieki społecznej. Formułował dwie zasady nadrzędne: wszystkim potrzebującym państwo powinno udzielić pomocy oraz obowiązek realizowania tej pomocy spoczywa na gminach (częściowo współpracujących w tej materii z sektorem pozarządowym). Ustawę uzupełniał szereg aktów prawnych normujących zagadnienia, z których część udało się uchwalić dopiero po kilkunastu latach.