Architektura Na przełomie XX i XXI wieku świątynia została znacznie rozbudowana, poprzez dodanie z tyłu ceglanego transeptu i sporych rozmiarów prezbiterium z zapleczem i emporami (wewnętrznymi balkonami). Jednocześnie została obmurowana cegłą starsza część kościoła. Ściany poprzecinane są powtarzającymi się, wąskimi, oknami prostokątnymi na dole i półkolistymi na górze. Na skrzyżowaniu transeptu i nawy znajduje się wieloboczna wieża, zwieńczona modernistyczną latarnią i dużych rozmiarów krzyżem, której okna doświetlają wnętrze od góry. Całość bryły jest dopełniona wybudowaną na planie krzyża greckiego, wysoką, ceglaną wieżą – dzwonnicą z lewej strony, połączoną ze świątynią pojedynczą łukową arkadą i zakończoną na górze czterema lunetami, mieszczącymi dzwony, oraz blaszaną banią, opartą na czterech podporach i zwieńczoną smukłym krzyżem. Wnętrze budowli posiada tonację białą, urozmaiconą ceglanym detalem i witrażami: oryginalnymi – modernistycznymi i współczesnymi. Podwyższone prezbiterium jest zamknięte marmurowym ołtarzem, ozdobionym obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy i znajdującymi się w niszach masywnymi figurami patronów świątyni. W narożnikach transeptu znajduje się także miejsce dla ołtarzyków bocznych z poprzedniego kościoła.