Dzięki popularności trzech pierwszych powieści Riccoboni mogła pozwolić sobie na zakończenie kariery aktorskiej w 1761 roku, by skupić się na pisaniu. Obracała się w kręgach intelektualistów, bywając m.in. u Paula d’Holbacha, czy Helwecjusza. Poznała także brytyjskich filozofów Adama Smitha i Davida Hume’a, z którym prowadziła korespondencję. Publikowała w dwutygodniku „Le Monde” pod pseudonimem L’Abeille (Pszczoła), wzorując się na formach uprawianych w brytyjskich czasopismach „The Spectator” i „The Tatler”. Jej teksty dotyczyły dychotomii kobieta-mężczyzna i roli kobiety w społeczeństwie, w którym dominującą rolę mieli mężczyźni. Punktowała społeczne nierówności, zwracając uwagę na odpowiedzialność mężczyzn za niesprawiedliwe traktowanie kobiet.
Po ukończeniu współpracy z „Le Monde”, Riccoboni zajęła się przekładem. Napisała wolny przekład powieści Amelia Henry’ego Fieldinga. Wraz z Biancolelli przetłumaczyła pięć sztuk teatralnych, które ukazały się w latach 1768–1769.