W latach 30. przeprowadziła się do Warszawy, gdzie została członkinią 16. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy CzarnegoJ. Domoradzki „<Czarna Orlica>harcerstwa polskiego”, [w:] „Sądeczanin”, R. XI, Nr 10 , s. 42., a także Działu Gospodarczego Głównej Kwatery Harcerek. W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 r. uczestniczyła w pracach Pogotowia Harcerek – weszła w skład Komisji Rewizyjnej Komendy Pogotowia„Harcerki 1939-1945” (red.), PWN, Warszawa 1983, s. 33. oraz kierowała akcją pomocy przy baterii przeciwlotniczej na ul. Myśliwieckiej„Harcerki 1939-1945” (red.), PWN, Warszawa 1983, s. 54.. Po II wojnie światowej udała się wraz z mężem do Krakowa.
Jej mężem był Stanisław Bugajski, profesor gimnazjalny, podporucznik i kompozytorJ. Domoradzki „Rzecz o prof. Stanisławie Bugajskim”, [w:] „Sądeczanin”, Rok XI, Nr 9 , s. 39–41.. Mieli dwóch synów: Jana, podharcmistrzaRok 1938 [dostęp 2020-03-19]., studenta Politechniki Warszawskiej, więzionego na „Pawiaku”, zamordowanego 16 lipca 1943 r.J. Domoradzki „Rzecz o prof. Stanisławie Bugajskim”, [w:] „Sądeczanin”, R. XI, Nr 9 , s. 41., oraz Stanisława, aktora, reżysera, scenarzystę, dyrektora teatrów.
Maria Bugajska zmarła 30 maja 1976 r. w Krakowie, spoczywa wraz z mężem na cmentarzu Rakowickim.
Przypisy