Między biodrami drugiej i trzeciej pary odnóży znajdują się płytki endopodalne, które zwykle zrośnięte są z tarczką sternalną, choć zdarzają się gatunki o owych płytkach wolnych lub zanikłych. Pierwsza para odnóży ma po 12 szczecinek na kolanie i goleni (w tym szczecinkę av-2) oraz zwieńczona jest przedstopiem z pazurkami. Druga para odnóży ma 10 szczecinek na kolanie i 9 na goleni. Trzecia para odnóży ma 7 szczecinek na kolanie (w tym szczecinkę pv-1) i 7 na goleni. Ostatnia para odnóży ma 7 szczecinek na kolanie i 6 lub 7 na goleni.
Rozprzestrzenienie Roztocze te rozsiedlone są na całym świecie. Większość jednak ma zasięg holarktyczny, głównie cyrkumpolarny. Około połowy gatunków ograniczonych jest w swym występowaniu do zimnych rejonów tajgi, arktycznej tundry i wysokich gór. Liczne gatunki zamieszkują siedliska ekstremalne, przekraczając północne koło podbiegunowe w Rosji czy żyjąc na Alasce. W północno-zachodniej części Europy i Fennoskandii stwierdzono ich do 2017 roku 15 gatunków.
Taksonomia Rodzaj ten został utworzony w 1930 roku przez Siga Thora, a jego gatunkiem typowym ustanowiony został Arctoseius laterincisus.
Obejmuje ponad 55 opisanych gatunków, w tym:
Przypisy
Kategoria:Ascidae Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1930 roku