Wynikające z tego zamieszanie spotęgowało niezdolność do odzyskania spójności szyku z powodu nakazu zachowania ścisłej ciszy radiowej. Jeszcze dziesięć innych załóg zawróciło po wczesnych incydentach, a pozostałe samoloty znalazły się naprzeciwko wznoszących się na wysokości 2700 m wierzchołków gór Pindus, które były spowite chmurami. Chociaż wszystkie pięć grup osiągnęło ok. 3700 m, 376 i 93 Grupa Bombowa, wykorzystując ustawienia silników pracujących na dużej mocy, przesunęły się przed formacje końcowe, powodując różnice w prędkości i czasie, które zakłócały staranną synchronizację ataków grupowych, uznaną za tak ważną przez projektanta operacji płk. Smarta. Liderzy misji uznali te obawy za mniej ważne niż utrzymanie bezpieczeństwa przez ciszę radiową. Amerykanie nie wiedzieli, że Niemcy spodziewali się ich obecności, choć nie znali dokładnego celu ataku. Chociaż rozkazy pozwalały lotnikom przerwać ciszę radiową w celu odbudowania formacji, nadal była ona przestrzegana, co okazało się wkrótce bardzo kosztowne.