W 1919 skierowany do Sofii, gdzie kierował sekcją historyczną Kwatery Głównej armii bułgarskiej. W 1920 uczestniczył w demarkacji linii granicznej bułgarsko-greckiej. W 1922 rozpoczął wykłady w szkole wojskowej. Powrócił do czynnej służby w 1923 jako dowódca kompanii piechoty w Wielkim Tyrnowie, a od 1924 szef szkolenia taktycznego w 1 Dywizji Piechoty. W latach 1925–1928 kierował bułgarskim wywiadem wojskowym, który zreorganizował i uczynił bardziej efektywnym. W marcu 1930 wyjechał do Rzymu, gdzie objął funkcję attache wojskowego. Swoją misję zakończył w sierpniu 1932, a po powrocie do kraju objął dowództwo 14 pułku piechoty. W 1934 był dowódcą 8 dywizji piechoty, a w 1935 dowódcą 4 Armii. W 1936 przeszedł w stan spoczynku i zajął się pisaniem książek z historii wojskowości.
14 listopada 1938 otrzymał stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Georgi Kjoseiwanowa. Po dymisji ze stanowiska w 1940 podjął pracę w zakładach tytoniowych Tikworian. Po przejęciu władzy przez komunistów Nedew był represjonowany. W 1950 funkcjonariusze ministerstwa spraw wewnętrznych zrewidowali dom generała i skonfiskowali jego odznaczenia, książki i dokumenty osobiste. Nikoła Nedew trafił do obozu pracy w Belenem, gdzie był więziony przez trzy lata.