thumb|250px|right|Jaskinia Gran Cava, w parku San Silvestro we Włoszech, zobrazowana (czarna obwiednia) za pomocą radiografii mionowej. Radiografia mionowa (miografia) – rodzaj nieinwazyjnej radiografii wykorzystujący wysokoenergetyczne miony tworzone w atmosferze przez naturalnie występujące promieniowanie kosmiczne. Metoda rozwijana od lat 50. XX wieku wykorzystuje pomiary rozpraszania lub absorpcji mionów do tworzenia przekrojów wielkoskalowych struktur materii (np. budynków, gór), przez którą przeniknęły.
Źródło i charakterystyka mionów Źródłem mionów w radiografii mionowej są interakcje promieniowania kosmicznego z ziemską atmosferą. Wysokoenergetyczne promieniowanie kosmiczne zderza się z cząstkami atmosfery tworząc miony. Stanowią one część naturalnego promieniowania jonizującego. Wśród cząstek o energiach powyżej 1 GeV, miony są najczęściej występującymi składnikami promieniowania kosmicznego docierającymi do poziomu gruntu. Naturalny strumień przy powierzchni Ziemi to około 1 mion na centymetr kwadratowy na sekundę.
Tak powstałe miony niosą średnio energię około 10 000 razy większą od promieni rentgenowskich, którą wytracają głównie przez jonizację.