Na początku sierpnia 1920 roku wszedł w skład wydzielonego oddziału 12 ew, która wykonywała loty na rzecz 14 Dywizji Piechoty. 13 sierpnia, podczas lotu bojowego w załodze z sierż. pil. Alojzym Błażyńskim, wyróżnił się odwagą podczas ataków z niskiej wysokości na jednostki Armii Czerwonej. Skutecznie zbombardował i ostrzelał wykryte oddziały nieprzyjaciela. Ich samolot został zestrzelony i lądował przymusowo w rejonie Działdowa. Obaj polscy lotnicy zostali wzięci do niewoli, ale po 10 dniach udało im się zbiec w przebraniu Żydów i powrócić do eskadry. Przekazali dowództwu ważne informacje na temat dyslokacji i liczebności sił przeciwnika.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim. 28 lutego 1921 roku został skierowany na przeszkolenie do Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Po jego ukończeniu otrzymał awans na podporucznika i kontynuował służbę w 12 eskadrze lotniczej. 12 lutego 1923 roku, z dniem 1 stycznia 1923 roku został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1920 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. 18 kwietnia 1923 roku został skierowany na kurs pilotażu do Niższej Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, następnie do Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu.