Historia Cmentarzysko zostało odkryte w 1828 roku. Kompleks cmentarzyska liczył wówczas 26 kurhanów, z czego 11 opisano jako duże. Pierwsze badania na cmentarzysku przeprowadzono w roku 1870. Następne badania, w latach 1904–1906, przeprowadził niemiecki archeolog Adalbert Bezzenberger (1851–1922). Badaniom poddano wówczas pięć kurhanów. Kolejne prace archeologiczne przeprowadzono tu dopiero w latach 1980–1987. Badania prowadził dr Adam Waluś (ur. 1949) z archeologami Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Przebadanych zostało 10 kolejnych kurhanów.
Zarówno badania z początku XX wieku, jak i te z lat 80. odtworzyły konstrukcje poszczególnych obiektów i opisały ciałopalny, popielnicowy (tj. w urnach) obrzęd grzebania zmarłych. Na podstawie sposobu umieszczania popielnic w kurhanach wyodrębniono starsze pochówki, które umieszczone zostały w niewielkich kamiennych skrzyniach oraz różnego rodzaju obudowach i obstawach kamiennych. Natomiast pochówki późniejsze polegały na umieszczaniu popielnic na prostokątnych brukach. Znaleziono również pojedyncze pochówki bezpopielnicowe. Na uwagę zasługuje konstrukcja kamienna kurhanu VIII związana z symboliką solarno-lunarną mającą ścisły związek z obrządkiem pogrzebowym ludności kultury kurhanów zachodniobałtyjskich.