soft adventure tourism) i wysokiego ryzyka (hard adventure tourism), przy czym ocena ta jest subiektywna i zależy od turysty, gdyż dla jednej osoby wędrówka przez odludne góry będzie już turystyką o wysokim ryzyku, a dla innej takim rodzajem turystyki będzie niebezpieczny rafting.
Motywacją do uprawiania turystyki przygodowej jest stawienie czoła wyzwaniom związanym z własnymi umiejętnościami, a także kontrastujące, silne emocje oraz eskapizm (chęć ucieczki od monotonnej codzienności).
Z uwagi na konieczność przygotowania psychofizycznego wyprawy przygodowe organizowane są najczęściej przez profesjonalnych touroperatorów (prowadzi je przewodnik) i w tym kontekście turystyka przygodowa jest, jak pisze Justyna Mokras-Grabowska z Uniwersytetu Łódzkiego, nabywanym za pieniądze krótkotrwałym doświadczeniem wakacyjnym i to odróżnia ją od turystyki kwalifikowanej, wymagającej nabytych na stałe określonych umiejętności i znacznie większego przygotowania uczestnika.
Najważniejsze odmiany turystyki przygodowej to trekking i surwiwal.
Galeria
Zobacz też turystyka ekstremalna turystyka kulturowa turystyka slumsowa
Przypisy
Kategoria:Turystyka