W 1902 został przydzielony do służby w C. K. Radzie Szkolnej Krajowej. W tej instytucji do 1918 sprawował stanowisko krajowego inspektora szkół średnich. W swojej pracy przewodził egzaminom dojrzałości w gimnazjach. Pełnił służbę z tytułem i charakterem radcy dworu. Przyczynił się do rozwoju gimnazjów klasycznych w Galicji. Równolegle od 1903 był delegatem RSK do komisji urządzającej Polskie Muzeum Szkolne we Lwowie, od 1906 do 1915 do zarządu tegoż, a od 1916 do 1925 prezesem PMS.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i usunięciu typu klasycznego ze szkół został przeniesiony w stan spoczynku około 1920. Był też członkiem Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla Kandydatów na Nauczycieli Szkół Średnich we Lwowie. Powróciwszy do pracy nauczycielskiej od 1922 do 1925 był dyrektorem prywatnego Gimnazjum Żeńskiego obu Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu (Nazaretanek) we Lwowie, gdzie uczył łaciny i greki oraz dyrektorem Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego Nazaretanek.