Po zakończeniu wojny wyjechał ze Lwowa i osiedlił się w Łodzi. W maju 1945 uzyskał na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego habilitację. Od jesieni 1945 był wykładowcą w Seminarium Duchownym w Łodzi i wykładowcą teologii pozytywnej na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1946 otrzymał nominację na kierownika katedry i sekcji teologii fundamentalnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Prowadził tam wykłady z teologii fundamentalnej i historii religii. W 1947 został mianowany przez ministra oświaty profesorem nadzwyczajnym. W 1954 Senat KUL złożył wniosek o mianowanie go profesorem zwyczajnym. W 1949 został dziekanem Wydziału Teologicznego KUL.
Pod jego kierunkiem stopień doktora uzyskali: ks. Stanisław Nagy, ks. H. Bogacki, ks. E. Tomaszewski, ks. J. Tatarczak, ks. J. Krajewski, ks. B. Efner, ks. E. Rosieński. Pisanie rozprawy doktorskiej pod jego kierunkiem rozpoczął ks. Czesław Bartnik.
Zmarł 27 września 1956 śmiercią tragiczną potrącony przez samochód. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.
Przypisy